EK Finn masters: hoge verwachtingen, lage windsnelheden en verrassingen

Vrijwel niemand kan zich herinneren dat er tien Belgische zeilers aan een EK in de Finn klasse deelnam. De goede verstandhouding tussen de zeilers zorgde dat deze masters aan de startlijn tussen 16 en 23 oktober bij Los Alcázares in de Mar Menor lagen, een lagune aan de zuidoostkant van Spanje.

Het zou een match worden tegen 117 concurrenten uit 20 landen, ook van buiten Europa. Zeg maar: de wereldtop.

Sebastien Godefroid scoorde als beste Belg de 16^de stek. Jan Goderis miste verrassend op het randje een eerste stek in manche 6. Buiten een onnavolgbare ervaring keerden de zeilers terug met pakken conclusies.

De sterke en vlotte samenwerking binnen de Belgische klasse heeft dit waargemaakt, zegt Gwyn Hagenaers, de secretaris.
“Er werden onderling recente boten uitgeleend, zoals aan Sebastien Godefroid. Alles ging op dubbele trailers over 2000 kilometer naar ginder en terug achter de auto’s van de zeilers. We huurden gezamenlijk overnachting en onze damesbegeleiding organiseerde zelfs een ‘Belgian Night’ omdat sfeer nu eenmaal belangrijk is. Jan Goderis verving een onverwacht afhakende zeiler. Kortom: de samenhorigheid was op zich al een enorm succes. Daarin blinken we zeker uit.”

Pufjes

Het kampioenschap leed onder lichte wind, één dag uitgezonderd. Dat zag er eerst anders uit: het nieuws blokletterde over het bedreigende Dana effect. Buiten enkele zware regenbuien ontsnapte de Murcia-streek eraan. De meeste dagen kwam de windmeter amper aan 5 knopen, wat feitelijk te weinig is voor deze klasse. Want: shiften van wel 40°. En soms was er nauwelijks voldoende tijd om het parcours daarop aan te passen en zeilden sommigen in één rechte lijn van startlijn naar bovenwindse boei.

De wedstrijdleiding had het ook moeilijk omdat ze ervoor hadden gekozen alle boten samen te laten starten in plaats van in twee vloten. Gevolg: veel algemene terugroepen, lange discussies over de vroegstartbeoordeling, Black Flag procedures en voelbare druk om er toch maar voldoende manches (7) uit te persen. Ondertussen husselde de wispelturigheid van de pufjes de vloot door elkaar. Dat had in het voordeel kunnen zijn van zeilers die de windcapriolen van het Galgenweel kennen, maar Eolus heeft op de Spaanse binnenzee toch haar eigen grillen. Een shift kostte Sebastien Godefroid, Belgie’s beste, liefst 15 plaatsen.

Aan de trim werken

“Ik heb de pin end nooit gezien,” zegt Gwyn. “Voorzichtig starten betekent het midden aanhouden en ervoor zorgen dat je toch zo vrij mogelijk ligt. Want anders ben je definitief afgeblokt. Op bepaalde momenten verplichtte de windcondities te gokken. Je ziet het ook aan de dagresultaten: Sebbe scoorde een 9^de maar ook een 48^ste stek.”

Gwyn hoopte in deze EK Masters tussen de 30^ste en de 40^ste plaats te eindigen, maar het werd 46^ste. De opdoffer wijt hij aan het gebrek aan trimervaring op de quasi nieuwe Devoti Fantastica. Vooral voor de wind mist hij snelheid en zeker bij deze lichte briesjes. Een Finn is en blijft een Finn, maar vraagt dus toch veel trim-aandacht die bij ieder model anders ligt. Geruststelling voor Gwyn: boven de 8 knopen wind is hij met zijn Dreamcatcher weer helemaal mee.

Waauhw: iedereen achter

“Hoe dat voelt, zo alleen aan kop liggen?” Jan Goderis heeft het over zijn tweede plek in de zesde reeks. “Kippenvel, zeker? Maar dan nog. Misschien was het de euforie bij de de boeironding. Mijn giek raakt het merkteken, ik draai het verplichte rondje de Brit Lawrence Crispin gaat me voorbij en ik hang. Maar het blijft een onwezenlijk moment dat me heel lang zal bijblijven. ” Jan had zich voorgenomen om finaal bij de eerste 50 te finishen, hij eindigt daardoor als tweede beste Belg. “Al bij al is de voorbereiding op de start cruciaal,“ vult Goderis aan. “We wisten dat op de OSC niet bepaald strikt werd toegekeken, dus zoek je een strategische plek. Dat heeft allemaal geholpen.” Goderis blijft desondanks kritisch.

“De klasse in België wordt zonder enige twijfel alsmaar sterker, “vindt hij. “We kunnen zeker van elkaar leren. Dat collectief groeien is belangrijk.”

Jan wil vermijden dat iedereen individueel blijft werken. Hij zou graag Sebbe meer kunnen inzetten om het algemene niveau op te trekken. Natuurlijk is het boksen tegen zeilers met een (semi) professionele status. Maar door ons beter te organiseren kunnen we tientallen plaatsen stijgen in de algemene rangschikking. Dat is een uitdaging. Zeker met de Finn Gold cup die volgend jaar in La Rochelle wordt gezeild.

De eerstvolgende challenge worden de vier IJsberen winterwedstrijdstrijden. Hangt er meer in de lucht?

Tekst PDJ/ Foto’s Robert Deaves